۲۱ژوئیه ۲۰۲۶ - بر اساس نتایج مطالعهای واقعی که در نشریه Obesity منتشر شد، جراحی چاقی ممکن است نسبت به داروهای سماگلوتاید یا تیرزپاتاید، کاهش وزن بلندمدت بیشتری را برای بزرگسالان مبتلا به چاقی به همراه داشته باشد.
دکتر کاران آر. چابرا، استادیار جراحی و سلامت جمعیت در دانشکده پزشکی NYU Grossman، گفت: مطالعات پیشین که کاهش وزن حاصل از آگونیستهای گیرندهGLP-1 را با جراحی چاقی مقایسه میکردند، اغلب یا مقایسههای غیرمستقیم بودهاند و یا شامل داروهای GLP-1 قدیمیتر میشدند. علاوه بر این، من معتقدم که کاهش وزن گزارششده در کارآزماییهای بالینی برای داروهای چاقی، معمولاً بسیار بیشتر از میزانی است که کادر درمان در محیطهای واقعی از بیماران مشاهده میکنند.
بر همین اساس، محققان به رهبری دکتر چاپرا، در یک تحلیل گذشتهنگر در دو مرکز درمانی در منطقه نیویورک، کاهش وزن بزرگسالان مبتلا به چاقی (شاخص توده بدنی بالای ۳۵) را که تحت درمان دارویی با سماگلوتاید تزریقی (اوزمپیک/وگووی) یا تیرزپاتاید (مونجارو/زپباند) بودند، با افرادی که تحت جراحی چاقی قرار گرفتند، مقایسه کردند.
دکتر چابرا، گفت: «کاهش وزن واقعی ناشی از داروهای GLP-1 فاصله زیادی با نتایج کارآزماییهای بالینی و جراحی دارد. پس از ۲ سال، بیماران حدود ۶.۵ درصد از وزن بدن خود را با سماگلوتاید و ۱۰.۸ درصد را با تیرزپاتاید از دست دادند؛ در حالی که این رقم پس از اسلیو معده حدود ۲۲ درصد و پس از بایپس معده ۲۸ درصد بود. در عملکرد روزمره، این داروها تنها یکسوم تا نیمی از دستاورد جراحی را برای بیماران به ارمغان آوردند. داستان اصلی، تقابل دارو و جراحی نیست؛ بلکه تفاوت بین کارآزمایی بالینی و واقعیت است».
برای شرکت در این مطالعه، بزرگسالان تحت درمان با داروی چاقی، باید حداقل به مدت یک سال بهطور مستمر دارو مصرف می کردند. ارزیابی کاهش وزن در سالهای اول، دوم و سوم انجام شد. بین سالهای ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴، تعداد ۱۰,۹۱۳نفر تحت جراحی چاقی قرار گرفتند و تعداد ۳۳,۱۱۲نفر شروع به استفاده از داروهای ذکرشده، کردند. افراد گروه جراحی نسبت به گروه دارو، جوانتر بودند و میانگین شاخص توده بدنی(43 در برابر 40 کیلوگرم بر مترمربع) بالاتری داشتند.
میزان کاهش وزن
در تحلیل وزنی، کاهش وزن در یک سال برای گروه جراحی ۲۵.۶ درصد و برای گروه دارو ۶ درصد بود. در سال دوم، گروه جراحی ۲۳.۶ درصد و گروه دارو ۶.۹ درصد کاهش وزن داشته است. در سال سوم، این ارقام به ترتیب ۲۳.۵ درصد در برابر ۷.۸ درصد بود. بایپس معده بیشترین میزان کاهش وزن را به همراه داشت؛ ۲۹.۸ درصد در سال اول، ۲۸.۱ درصد در سال دوم و ۲۸.۴ درصد در سال سوم. اسلیو معده کاهش وزنی معادل ۲۴.۴ درصد در سال اول، ۲۲.۴ درصد در سال دوم و ۲۲ درصد در سال سوم داشت. در داروهای تزریقی، تیرزپاتاید در سال اول ۹.۱ درصد و در سال دوم ۱۰.۸ درصد کاهش وزن را به همراه داشت و کمترین کاهش وزن مربوط به سماگلوتاید بود که در سال اول ۷.۲ درصد، در سال دوم ۸ درصد و در سال سوم ۸.۸ درصد ثبت شد.
کاهش وزن بیشتر با جراحی چاقی در مقایسه با داروها، هم در بزرگسالان مبتلا به دیابت و هم در افراد بدون دیابت مشاهده شد.
تغییرات شاخص HbA1c
در تحلیل وزنی، درمان دارویی کاهش بیشتری در HbA1c نسبت به جراحی چاقی نشان داد. تغییر HbA1cدر یک سال برای سماگلوتاید و تیرزپاتاید به ترتیب ۰.۶۴- و ۰.۸۸- درصد بود، در حالی که برای اسلیو و بایپس معده به ترتیب ۰.۵۶- و ۰.۵۲- درصد ثبت شد.در عرض ۲سال، HbA1cبا سماگلوتید ۰.۷۶درصد، با تیرزپاتید ۰.۶۷درصد، با گاسترکتومی آستینی ۰.۶۹درصد و با بای پس معده ۰.۵۲درصد نسبت به شروع مطالعه کاهش یافت.
دکتر چابرا، گفت: "این یافتهها نشان میدهد که متخصصان مراقبتهای بهداشتی باید انتظارات از کاهش وزن در دنیای واقعی را با بیماران در میان بگذارند و هم جراحی و هم دارو را به عنوان گزینههایی برای افراد مبتلا به چاقی شدید در نظر بگیرند.این یافتهها علیه GLP-1ها بحث نمیکنند؛ آنها بحثهای شفاف و حفظ جراحی را به عنوان یک گزینه بسیار مؤثر برای بیماران واجد شرایط به جای درمان با داروها به عنوان یک گزینه پیشفرض مطرح میکنند."
دکتر چابرا افزود: مشاهده تفاوت زیاد در کاهش وزن بین مطالعات و شرایط دنیای واقعی قابل توجه است و مطالعات آینده باید چگونگی بهبود مراقبت و کاهش این شکاف را بررسی کنند.ما همچنین به پیگیری طولانیمدت در مورد مشخصات ایمنی هر استراتژی درمانی نیاز داریم که در این مطالعه نتوانستیم انجام دهیم."
منبع:
https://www.healio.com/news/endocrinology/20260721/bariatric-surgery-tied-to-higher-weight-loss-than-wegovy-zepbound-in-realworld-setting